Μαρία Φανή

Το πρώτο σχέδιο δεν γίνεται στο γραφείο. Γίνεται στον χώρο, με τον άνθρωπο που θα τον ζήσει: τι κάνει τα πρωινά, πού αφήνει τα κλειδιά, πόσους φιλοξενεί, τι τον κουράζει σε ό,τι έχει σήμερα.

Οι απαντήσεις αυτές γίνονται κάτοψη.

Η γλώσσα μου είναι σύγχρονη, αλλά δεν τη φοράω σε κάθε έργο σαν στολή. Μια κορνίζα στο ταβάνι, ένα μάρμαρο με νερά, ένα παλιό έπιπλο που αξίζει να μείνει: όταν κάτι κλασικό έχει λόγο ύπαρξης, του κάνω χώρο.

Ένα σουβλατζίδικο στην Αθήνα, ένα παιδιατρείο στο Κιάτο και ένα σπίτι στη Βούλα ζητούν τρεις τελείως διαφορετικές απαντήσεις. Η δουλειά μου είναι να βρω τη σωστή για τον καθένα, όχι να επαναλάβω τη δική μου.

Ένα ακριβό υλικό στο λάθος σημείο φωνάζει. Ένα απλό, στη σωστή αναλογία και κάτω από το σωστό φως, δένει όλο τον χώρο.

Δουλεύω με περιορισμένη παλέτα και δίνω μεγάλη προσοχή στα σημεία όπου συναντιούνται τα υλικά. Εκεί κρίνεται αν ένας χώρος στέκει με τα χρόνια.

Η μεγαλύτερη χαρά μου είναι να περνάω, χρόνια αργότερα, από ένα μαγαζί ή ένα σπίτι που σχεδίασα και να το βρίσκω γεμάτο ζωή: φθαρμένο εκεί που έπρεπε, ίδιο εκεί που μετράει.

Ένας χώρος δεν φτιάχνεται για την ημέρα της παράδοσης.

Ένα έργο το χτίζουν πολλοί: μηχανικοί, ηλεκτρολόγοι, ξυλουργοί, μαρμαράδες. Με τους περισσότερους δουλεύουμε μαζί χρόνια.

Λέω ευθέως τη γνώμη μου όταν κάτι δεν θα λειτουργήσει, και θέλω να ακούω το ίδιο από εκείνους. Τα προβλήματα που λέγονται νωρίς λύνονται φτηνά.